Onlangs kreeg ik een blok hout van een collega. “Of ik hier iets van wilde maken” vroeg ze. Het is voor een benefiet kunstproject in Mook. Ik werk normaal met metaal en niet met hout. Omdat ik een keer heb meegedaan met hun kunstroute heb ik ja gezegd. Ik wilde graag met spijkers werken.
Mijn 87 jarige buurman Herman wilde me daar wel aan helpen. Samen in zijn knutselhok achterin de tuin de roestige spijkers uitgezocht en recht gebogen. Even was ik weer het kleine meisje dat in het gereedschapkamertje van mijn vader verlekkerd stond te kijken naar al het gereedschap en de jampotjes met spijkers en schroeven.
Mijn moeder vond het altijd maar een rommelhok. Ik was er graag, maar mocht zelden aan zijn hamers en zagen komen. Het is toch goed gekomen met me; ik heb nu een eigen werkplaats. Laatst sprak mijn zoon de zorg uit dat het toch wel erg rommelig was bij mij. Gelukkig ben ik net zo eigenwijs als mijn vader.
No trackback or pingback available for this article.
Roelinde Boot - 2020
Reacties